NeoDownloader 6

Jasny, ciemny lub zgodny z systemem — przełączany w locie, bez restartu. Kolor akcentu to jeden z dwunastu (morski, niebieski, fioletowy, różowy, czerwony, pomarańczowy, zielony i inne), a pod niego przemalowuje się cały interfejs, łącznie z kartami projektów i paskami postępu.

Wcześniejsze wersje mówiły tylko po angielsku. Wersja 6 posługuje się trzynastoma językami, a język wybiera się wewnątrz programu, bez restartu. Brakuje Twojego? Napisz do nas — przetłumaczymy na dowolny język, jeśli zgodzisz się później sprawdzić wynik w działającym interfejsie.

Przeglądanie pobranych materiałów bez wychodzenia z projektu stało się znacznie prostsze. Obraz otwiera się na pełnym ekranie z paskiem miniatur na dole — reszta projektu pozostaje pod ręką, a przewijanie nigdy nie oznacza wyjścia z pełnego ekranu. Odtwarzacz jest szybszy: dekoduje za pomocą karty graficznej i obsługuje wideo do 8K, podczas gdy wersja 5 zatrzymywała się na 4K. PDF i formaty tekstowe to nowość — txt, md, csv, json — więc ocena, czy to właściwy plik, nie wymaga już w ogóle osobnego programu.

Wcześniej program był monolitem: przeglądarka, analiza stron i pobieranie mieściły się w jednym pliku, a nowy sposób pobierania oznaczał nowe wydanie całości. Teraz praca ze źródłem należy do wtyczki — osobnego programu z własnym środowiskiem uruchomieniowym i zależnościami, aż po własną przeglądarkę. Na razie w pakiecie są cztery: yt-dlp do wideo, gallery-dl do galerii, nasz własny crawler i wtyczka dla zwykłych linków bezpośrednich. Wklej adres, a one odpowiedzą, która z nich go obsłuży; projekt trafi do tej, która to zrobiła. Każda jest dodawana, aktualizowana i usuwana osobno, a awaria wtyczki nie powoduje zamknięcia całego programu.

yt-dlp to narzędzie, którym obecnie pobiera się wideo — aktywnie rozwijany następca youtube-dl, obsługujący ponad tysiąc pięćset platform. Pobiera film w najlepszej dostępnej jakości, razem z dźwiękiem, napisami i rozdziałami; pobiera całe playlisty i kanały; potrafi też zapisać transmisję na żywo od jej początku, a nie od momentu dołączenia. Samo yt-dlp jest narzędziem wiersza poleceń; tutaj jakość wybiera się z listy, a folder docelowy i dziennik należą do aplikacji.

gallery-dl to to samo dla zdjęć: blisko trzysta stron, gdzie ważny jest autor, album, tag lub kolekcja, a nie pojedyncza strona. Przechodzi przez paginację do samego końca i potrafi się zalogować tak jak Ty — hasłem, przez pliki cookie już obecne w przeglądarce lub przez OAuth — więc widzi to, co Ty. Pliki na wyjściu są nazwane według reguł, a nie wrzucone na stertę. Również jest z natury narzędziem wiersza poleceń, również w pakiecie i również nie wymaga wpisania ani jednego polecenia.

Wtyczka napisana przez nas, dla wszystkiego, czego nie pokrywają dwa powyższe silniki: samodzielnie obchodzi stronę — galerię, profil, tablicę, wątek na forum, stronę wyników wyszukiwania — i zbiera to, co znajdzie. Czego szukać na konkretnej stronie, jest zapisane w przepisie, niewielkim pliku obok wtyczki, a nie jako kod w programie. Przepisy są dostępne dla 500px, Bing Images, Flickr, Google Images, IMDb, Reddit i innych, a do tego ogólne — dla wątku na forum, galerii, pojedynczej strony oraz całej witryny naraz.

Okno, w którym program uczy się nowej strony: przepis dla wybranej witryny jest układany bezpośrednio na żywej stronie — drzewo tego, co przepis wydobywa po lewej, strona po prawej, a pożądany element wybierasz myszą. Wskazywanie zastępuje znajomość znaczników, więc stworzenie przepisu jest w zasięgu kogoś bez żadnego doświadczenia. W tym samym oknie można naprawić przepis, który przestał działać po zmianie układu strony. Wciąż w trakcie pisania — część już działa, część jest w budowie, o czym aplikacja informuje z góry.

Adres prowadzący wprost do pliku jest pobierany bez jakiegokolwiek parsowania. Podobnie jak zakres taki jak photo[1-50].jpg — fusker z wersji 5: jeden wzorzec rozwija się w pięćdziesiąt adresów.

Kod obsługujący stronę znajduje się w folderze instalacyjnym w zwykłym języku Python i można go czytać tak, jak jest: otwórz go, by dokładnie zobaczyć, jak witryna jest przeszukiwana, zmień pod własne potrzeby lub potraktuj jako punkt wyjścia do czegoś innego. Pozostawienie go w nieskompilowanej formie to decyzja, która to umożliwia, i została podjęta dokładnie z tego powodu.

Wtyczka to osobny proces języka Python, a nie klasa wewnątrz naszego kodu, a SDK jest na licencji MIT dokładnie po to, by cudza wtyczka miała prawo się z nim łączyć. Przepis dla konkretnej witryny jest składany w edytorze z selektorów, a tam, gdzie ich brakuje, z kodu napisanego w języku Python lub JavaScript.

Uruchom projekt po raz drugi, a zbierze tylko te pliki, których brakuje, zamiast wszystkiego od nowa: to, co już zostało zapisane, jest pamiętane plik po pliku i pomijane. Wersja 5 nazywała to smart update. Tutaj jest to po prostu sposób działania programu, bez konieczności włączania czegokolwiek.

Wcześniejsze wersje działały pod Windows i nigdzie indziej — pod ten system zostały napisane. Wersja 6 traktuje system operacyjny jako szczegół: kompilacja dla Windows jest gotowa i podpisana, i to ona znajduje się na tej stronie. Wersje dla macOS i Linux pojawią się wkrótce — rdzeń programu jest już wieloplatformowy, a pozostaje jedynie pakowanie i podpisywanie.

Uruchomiona kopia będzie dostępna z zewnątrz i będzie wyglądać dokładnie tak, jak na Twoim komputerze. Zarządzaj pobieraniem z telefonu lub z laptopa w innym pokoju, obserwuj postępy i przeglądaj to, co zostało już pobrane — obrazy, wideo, dźwięk, dokumenty.

Programem można sterować z własnego skryptu: utwórz projekt, uruchom go i odbierz wynik — wszystko to zwykłe zapytania do rdzenia. Interfejs korzysta z tego samego API, więc z zewnątrz masz dostęp dokładnie do tego, co on. Sam rdzeń można uruchomić w ogóle bez okna — na przykład na serwerze.

Trzymanie przepisów osobno od programu służy dokładnie temu: gdy strona przestaje działać, trafia do Ciebie plik, a nie nowa wersja. Dzisiaj zepsuty przepis można naprawić na własnym komputerze, ale nic go do Ciebie nie dostarcza — kanał, który by to robił, nie jest jeszcze gotowy.

Ponowne uruchomienie projektu według harmonogramu i pobranie tylko tego, co nowe — to, co wersja 5 nazywała smart update, ale bez udziału człowieka przy klawiaturze. Rdzeń został stworzony do pracy bez interfejsu; planowanie zadań to następna rzecz do napisania.

Program zauważa, że pojawiła się nowa wersja i o tym informuje. Pobranie i instalacja wciąż wymagają Twojego kliknięcia.